تاريخ ادبيّات غدير را به طرزى بديع به رشتهء تحرير درآورد ، بلكه با نقد و بررسى دقيق مهم‌ترين آثار مكتوب برجاى مانده از نويسندگان مسلمان در رشته‌هاى گوناگون ، براساس مدارك و منابع فراوان اهل سنّت و جماعت ، به نوعى بازسازى علمى دست يافت كه مىتوان از آن به عنوان معيارى وزين در سنجش كتابهاى بسيار و ارزيابى مطالب بيشمار ياد كرد . اين فقيه بزرگ تاريخ با به كار گرفتن چنين روشى تحليلى و ابتكارى در طريق كشف حقايق گام برداشت ، به تفكيك سره از ناسره در تاريخ اسلام همّت گماشت ، در تنقيح و تهذيب احاديث نبوى از حيث متن و سند موفّق آمد ، روايات صحيح را از ضعيف و موثّق را از موضوع بازشناساند ، حديث شريف غدير را با استناد به صحاح و مسانيد اهل سنّت از نو احيا كرد ، پاره‌اى از فضايل و مناقب امام على را از زبان علماى عامّه بازگو نمود و در شرح واقعهء تاريخى غدير و تبيين اصل اعتقادى ولايت از كلام وحى مدد جست ، چنان كه وقتى به بحث در آيات تبليغ و اكمال مىپردازد و در طرح مباحث ولايى به فرازهايى از كتاب خدا استناد مىكند ، با ظرافتى تمام برهان و عرفان را در خدمت قرآن به كار مىگيرد و تفسيرى دلپذير و پرجاذبه و الهام‌بخش از غدير و ولايت و مولى به دست مىدهد . شيوهء نگارشى الغدير خود مزيتى ديگر است كه نمىتوان به سادگى از كنار آن گذشت ، چه اين دايرة المعارف سرشار از مسائل علمى اسلامى از نثرى روان و شيوا ، بافتى متين و استوار ، ذوقى شاعرانه و لطيف ، بيانى حماسى و جذّاب ، منطقى رهگشا و روشنگر و ظرافتى دل‌انگيز و زيبا برخوردار است كه از تبحر و تضلّع نويسندهء تواناى نادره‌پرداز آن در زبان و ادب عربى حكايت دارد . در مجموع ، اين امتيازات كه اندكى است از بسيار ، حاصل سالها پژوهش بىوقفهء فقيهى تاريخنگار و سخندانى حديث‌شناس است كه با ذهنى وقّاد ، انديشه‌اى ژرف ، طبعى لطيف ، منطقى حكيمانه ، قلبى سليم و طرحى ابتكارى دست به كار تأليف شد و كتاب بىبديل و ماندگار الغدير را پديد آورد و به جامعهء بشرى عرضه داشت تا مشعلى